Willem Adams - Cis van Gruythuisen

Dit expressieve portret uit de winter van 1956 schilderde Willem toen hij pas negentien was — een vroeg werk van een kunstenaar die zijn eigen taal nog aan het vinden was. De heftige zwarte contouren, de gele huid en het hoofd in de handen tonen een jonge schilder die de Duitse expressionisten en Permeke duidelijk in zich had opgenomen, maar met een eigen, rauwe directheid. Wie zijn latere oeuvre kent — de kleurrijke, ritmische landschappen van de Brabantse Kempen waarmee hij naam maakte, zoals Groot geel landschap uit 1968 — herkent hier al de kiem: het felle geel, de vlakke compositie en de voorkeur voor gevoel boven gelijkenis. Zijn werk is inmiddels opgenomen in het Van Abbemuseum, het Stedelijk Museum Amsterdam, Museum Het Valkhof en het Noordbrabants Museum, wat dit jeugdwerk extra betekenis geeft als schakel naar die museale erkenning.
Vroege, gesigneerde en gedateerde portretten van Adams zijn zeldzaam op de markt, en juist dit zoekende, emotionele stuk mag niet ontbreken in de collectie van Adams-liefhebbers.