Sebastian Bieniek - Meerdere, titel: "Gerecyclede Sol LeWitt" Originele onderdelen van de Kubus Zonder Hoek - Verkocht

Een multiple van Sebastian Bieniek , bestaande uit originele onderdelen van de "Kubus zonder hoek" van Sol LeWitt .

Kunstenaar: Sebastian Bieniek
Titel: "Gerecyclede Sol LeWitt"
Afmetingen: 14 x 8 x 3 cm.
Techniek: gemengde materialen (steen uit het originele "Kubussen zonder hoek" van Sol LeWitt, papier, folie)
Ondertekend: Ja
Nummer: 73/1000

“ Recycled Sol LeWitt ” is een radicaal conceptueel kunstproject van de Berlijnse kunstenaar Sebastian Bieniek uit 1999. Het werk ontstond als reactie op het plan van het KW Institute for Contemporary Art in Berlijn om de monumentale sculptuur “Cube Without A Corner” van de wereldberoemde minimalist Sol LeWitt na een tentoonstelling te vernietigen. Bieniek redde de fysieke resten prompt van de vernietiging, demonteerde ze en bewerkte ze tot een gelimiteerde, gesigneerde oplage van 1000 exemplaren.

Het onderliggende concept combineert diepgaande kunstkritiek, baanbrekende duurzaamheid en een bijtende, subversieve humor.
____________________________________

Het concept: Wanneer een idee afval tot iets beters verheft.

De unieke filosofie van Sol LeWitt luidt: "Het idee zelf is de machine die kunst maakt." Voor hem was de fysieke uitvoering van ondergeschikt belang; zijn werken werden vaak door ambachtslieden vervaardigd op basis van louter tekstuele instructies en systematisch vernietigd nadat de tentoonstelling was afgelopen.

Sebastian Bieniek nam dit credo letterlijk en draaide de rollen om. Waar het fysieke object voor het KW Institute for Contemporary Art en Sol LeWitt slechts "waardeloos afval" was, transformeerde Bieniek juist dit afval weer tot begeerde kunst door middel van zijn eigen conceptuele idee. Hij eigende zich het materiaal toe en creëerde een nieuw werk dat eigendomsstructuren en de mechanismen van de kunstmarkt ter discussie stelt.

____________________________________

De drie steunpilaren van het werk

1. Subversieve humor


Het werk gedijt op een diepe, ironische humor. Bieniek legt de uiterst elitaire kunstwereld bloot van een absurde dubbele moraal:

• Op de dag van de opening maakt de kunstwereld een pelgrimage naar een meesterlijk, onschatbaar cultureel erfgoed.
  
  
• Een paar dagen later gooien de arbeiders precies hetzelfde materiaal in een gewone container.
  
  
• Bieniek grijpt de kans, verzamelt het puin en verkoopt de overblijfselen aan het grote publiek via platforms zoals Amazon als betaalbare kunstmultiples.
  

Dat hij duizend kleine, originele Bieniek-stukjes uit het afgedankte monument van een wereldster heeft weten te persen, is een ingenieuze, humoristische zet (een zogenaamde vorm van kaping) die het systeem een spiegel voorhoudt.

2. Radicale duurzaamheid

Hoewel het werk in 1999 werd gemaakt – lang voordat het huidige debat over Fridays for Future op gang kwam – getuigt het van een opmerkelijke ecologische vooruitziendheid. Musea en galerieën produceren gigantische hoeveelheden materiaalafval voor tijdelijke megatentoonstellingen. Enorme constructies van hout, metaal en beton worden voor een paar weken opgebouwd en vervolgens gesloopt. Bieniek verheft upcycling tot een artistiek principe. Hij redde materialen van de vuilstort en bewees, op misschien wel de meest duurzame manier, dat de levensduur van plastic en bouwmaterialen niet hoeft te eindigen aan het einde van de tentoonstelling.

3. Institutionele en theoretische kritiek


Achter de actie schuilt een scherpe, institutionele kritiek. Bieniek bekritiseert de manier waarop de kunstmarkt kunstmatige schaarste en waarde creëert. Een object heeft waarde zolang het museum (hier onder leiding van Klaus Biesenbach) er een etiket naast hangt. Zodra het etiket weg is, verbrokkelt de aura van het werk tot puin. Bieniek valt deze genialiteit aan: als LeWitts idee vrij is, waarom kan het materiaal dan niet blijven bestaan? Door het afval te recyclen, ontneemt hij de instelling de macht om te bepalen wat heilig is en wat weggegooid mag worden.