Betty Scheer - Lino, Kamer met vogelkooi - Ingelijst - Verkocht

Linosnede uit 2005 op geschept papier. Titel: Kamer met vogelkooi. Oplage: 10/10 Na haar opleiding aan de Koninklijke Akademie voor Beeldende Kunst in ’s-Gravenhage (1959-1965) is Betty Scheer (1941-2006) begonnen met het maken van wandkleden met veelal dieren- en plantenvoorstellingen. Een periode hierna maakte zij pastels van hoofdzakelijk landschappen en stillevens. Vanaf 1992 heeft zij haar stiel gevonden in het maken van lino’s. In eerste instantie met een klein aantal drukgangen, maar in de loop der tijd heeft ze deze techniek zó ontwikkeld, dat ze ook in halftonen en transparanten gaat werken, waardoor het latere werk vaak bestaat uit 15 of meer drukgangen. Doordat Scheer alles met de hand drukte was het zeer arbeidsintensief, hierdoor was de oplage vaak niet hoger dan vijf exemplaren. Zij maakte vrolijke en herkenbare kunst. In haar zolderatelier, omringd door de eeuwige geur van linoleum en blokprint, gaf ze een eigen interpretatie van de dagelijkse werkelijkheid in diepe, gelaagde kleuren die voortkwamen uit door haar zelf ontwikkelde druktechnieken. Eenvoudige taferelen en voorwerpen worden in de hoogdrukken van Scheer herontdekt: vissen op een krant, een tafel met speelkaarten, geraniums, een uitgedroogde muis uit het rookkanaal van een schoorsteen, de aardenwerken pijpenkopjes die haar zoon in een afvalcontainer vond. Uit de weloverwogen composities, vaak in een dwingend, vierkant formaat, spreekt verwondering voor 'de kleine dingen'. Het kleurgebruik, de halftonen en transparanten, versterken dat gevoel van liefdevolle betovering. Met kleur laat Scheer voorwerpen sterker naar voren komen en geeft ze diepte aan de voorstelling. Scheer zelf hierover: “De voorstelling is voor mij niet het belangrijkste maar wel een manier om het wezen van alles aan te geven, de essentie over te brengen. Niet zo van ‘dit is wat het is’. De relativiteit van de werkelijkheid wordt afgebeeld door middel van figuratieve taal, m.a.w. figuratie is geen onderwerp maar een centraal beeldend middel om betekenis te geven aan de werkelijkheid.”