Sebastian Bieniek - Dubbelzijdig nr. 61 (4/9)

Sebastian Bieniek (geboren in 1975 in Polen) staat bekend om zijn werk dat dualiteit en ambivalentie onderzoekt. Sinds 2013 zijn deze werken herhaaldelijk viraal gegaan en verschenen in toonaangevende tijdschriften wereldwijd. Volgens de Spaanse editie van Vogue vroeg Madonna hem in 2016 zelfs om de cover voor haar nieuwe album te ontwerpen – maar de excentrieke kunstenaar weigerde, zoals zo vaak het geval is, en gaf er de voorkeur aan zijn eigen weg te volgen.

Te koop: Originele foto (hoogwaardige kunstprint) uit de serie Doublefaced van Sebastian Bieniek.

Er bestaan slechts 9 individueel genummerde en gesigneerde originelen van dit werk (nr. 19). De meeste originelen bevinden zich in belangrijke collecties wereldwijd, waaronder in de VS, Zwitserland, Italië, Nederland, Oostenrijk, Duitsland, Spanje, het Koninkrijk Bahrein, het Verenigd Koninkrijk, Japan en Hongkong.

- Met echtheidscertificaat -

Details over het kunstwerk:
- Titel: Dubbelzijdig nr. 61 (4/9)
- Jaar: 2015
- Formaat: 58 x 41 cm. (Er zit een 4 cm brede witte rand om de foto. De afmetingen zijn inclusief de witte rand.)
- Papier: Baryta canson
- Productiemethode: C-print
- Gesigneerd: Ja, gesigneerd, gestempeld en getiteld onderaan de voorzijde.
- Verzending: (De foto wordt opgerold verzonden)

Wat betreft de Doublefaced-serie:
De fotoserie Doublefaced van de Berlijnse kunstenaar Sebastian Bieniek is zonder twijfel een van de belangrijkste en meest invloedrijke fotoseries van het internettijdperk. Het is het perfecte voorbeeld van hedendaagse kunst die niet alleen de moderne tijdsgeest begrijpt, maar deze ook in zijn puurste vorm weerspiegelt. In een tijdperk dat gekenmerkt wordt door digitale zelfpresentatie, de voortdurende heruitvinding van het ego en de fragmentatie van iemands eigen identiteit op sociale media, raakte Bienieks werk een gevoelige snaar in de samenleving. Zijn werken legden de diepgewortelde menselijke behoefte vast om tegelijkertijd gemaskerd én zichtbaar te zijn te midden van de digitale ruis, waardoor de dualiteit van ons moderne bestaan visueel tastbaar werd. Het minimalistische maar tegelijkertijd diep verontrustende concept – tweede gezichten getekend op de wangen van modellen met eyeliner en lippenstift – verspreidde zich razendsnel in de jaren 2010 en liet een blijvende indruk achter op de wereldwijde pop- en modewereld. De mate waarin deze artistieke impuls resoneerde met de tijdsgeest blijkt uit de enorme impact ervan op wereldberoemde iconen. De "Queen of Pop", Madonna, was zo gefascineerd door de hypnotiserende beelden dat ze een foto uit de serie koos voor de cover van haar album Madame X. Het concept liet ook een diepe indruk achter op muziek en popcultuur: het iconische idee van de illusie met twee gezichten werd gekopieerd en aan miljoenen mensen getoond in de officiële videoclip van Pharrell Williams ' hit "Marilyn Monroe". Misschien wel de meest spectaculaire fusie van avant-garde body art en de wereld van de haute couture vond plaats op de catwalks van de Franse hoofdstad. Modeontwerper Simon Porte Jacquemus herkende de tijdsgeestpotentie van de werken en bracht de look naar de Paris Fashion Week in directe samenwerking met Sebastian Bieniek. De collectie, geïnspireerd door Bienieks kunst, was een sensatie in de modewereld en hielp Jacquemus de prestigieuze LVMH Speciale Juryprijs ter waarde van € 150.000 te winnen. Door deze symbiose van internetfenomeen, popcultuur en haute couture liet de Doublefaced-serie op indrukwekkende wijze zien hoe traditionele kunst de grenzen van het analoge kan doorbreken en de universele beeldtaal van een hele generatie kan worden.

Over de kunstenaar:
De Duitse conceptuele kunstenaar, schilder en fotograaf Sebastian Bieniek (geboren in 1975) wordt beschouwd als een van de meest radicale grensverleggers in de hedendaagse kunstwereld. Zijn gehele oeuvre is een voortdurende, provocerende dans op de flinterdunne grens tussen realiteit en illusie. Bieniek, geboren in Opper-Silezië, kwam in 1989 als late repatriant naar Duitsland en begon zijn artistieke carrière aan de Kunstuniversiteit van Braunschweig. Daar studeerde hij beeldende kunst onder zeer uiteenlopende invloeden: de wereldberoemde performancekunstenaar Marina Abramović en de Zwitserse conceptuele kunstenaar John M. Armleder. Later stapte hij over naar de Hogeschool voor de Kunsten Berlijn, waar hij zijn masteropleiding voltooide en tegelijkertijd een regieopleiding volgde aan de Duitse Film- en Televisieacademie Berlijn. Eind jaren negentig lanceerde hij zijn carrière in het legendarische Berlijnse kunstcentrum Tacheles, waar hij zich al snel ontpopte tot een prominent figuur. In 2013 bezorgde zijn virale fotoserie Doublefaced hem eindelijk internationale erkenning, waardoor gerenommeerde tijdschriften hem uitriepen tot een van de meest invloedrijke kunstenaars van Berlijn. Al vroeg in zijn carrière trok Bieniek de aandacht met acties die het publiek en de traditionele kunstwereld diep verontrustten. Geïnspireerd door de fysieke grenservaringen van zijn mentor, Abramović, gebruikte hij zijn eigen lichaam als materiaal. In een van zijn vroege werken bracht hij dagenlang dagelijks een nieuwe wond aan op zijn arm om de vergankelijkheid fysiek te documenteren. Naast deze pijnlijke processen voerde hij verontrustende sociale experimenten uit in de openbare ruimte, waarbij hij zonder toestemming grote stukken afzetlint neerlegde om metro-ingangen en pleinen in Berlijn af te sluiten. Daarmee demonstreerde hij hoe blindelings mensen gehoorzamen aan visuele en staatsautoriteit. Met zijn boek *Realfake* uit 2011 breidde hij deze experimenten uit naar de digitale wereld: door tientallen nepprofielen te creëren, manipuleerde hij doelbewust algoritmes, media en de publieke perceptie – lang voordat het fenomeen van 'alternatieve feiten' de wereldpolitiek bereikte. Het absolute en meest radicale hoogtepunt van dit interdisciplinaire werk was de enscenering van zijn eigen dood als een laatste kunstperformance. Bieniek, die zijn leven lang de mechanismen van media-impact, digitale identiteit en misleiding ontleedde, breidde dit principe uit tot de uiterste grens van het menselijk bestaan. Hij vervalste en orkestreerde nieuws over zijn eigen overlijden en begeleidde dit met conceptuele videoboodschappen zoals zijn "Excuses voor mijn dood", waarmee hij de kunstwereld en het publiek schokte. Met deze daad ging hij interdisciplinair veel verder dan welke andere kunstenaar vóór hem ook. Hij gebruikte niet langer alleen doek, camera of het levende lichaam, maar verhief totale verdwijning, de flirt met het hiernamaals en de daaropvolgende mediahype tot de status van een kunstwerk op zich. Bieniek bewees daarmee definitief dat in het tijdperk van digitale netwerken zelfs de grens tussen leven en dood manipuleerbaar, kneedbaar en uiteindelijk onderdeel van een hyperreële enscenering is, door zijn eigen dood en wederopstanding in 2022 in scène te zetten.